Technika

Jednym z największych osiągnięć nowożytnej techniki, które pozwoliło na dalszy rozwój wielu dziedzin, jest naturalnie maszyna parowa, określana również mianem parowego silnika tłokowego. Wynalazek ten zawdzięczamy Jamesowi wattowi, który to w drugiej połowie XVIII wieku zbudował maszynę parową, modyfikując istniejący już atmosferyczny silnik parowy. Jak sama nazwa wskazuje, maszyna ta do swej pracy wykorzystywała parę wodną. Warto jednak dokładniej określić, jak właściwie funkcjonował ten wynalazek, który tak przyczynił się do rozwoju technicznego. Podstawa działania maszyny parowej był specjalny kocioł, pod którym spalano ogromne ilości materiałów opałowych: drewna lub węgla. W ten sposób doprowadzano wodę w kotle do wrzenia, a więc do powstawania wielkiej ilości pary wodnej. Para ta naturalnie kierowana była od razu specjalnie skonstruowanym układem rozrządu do cylindra maszyny parowej. Para znajdująca się pod naprawdę wysokim ciśnieniem potrafiła wprawić w ruch tłok maszyny, co prowadziło w efekcie do wytworzenia energii. Energia z kolei dzięki korbowodowi trafiał na wał korbowy oraz kolo zamachowe urządzenia – tak właśnie działała popularna w dawnych czasach maszyna parowa. Warto od razu zaznaczyć, że to właśnie ten wynalazek przyczynił się w dużej mierze do rozwoju kolei – ostatecznie parowozy (pierwsze lokomotywy) wykorzystywały właśnie maszynę parową. Początkowo niestety maszyny parowe nie były maksymalnie sprawne – chodzi o to, że para wodna skraplała się w cylindrze, co doprowadzało do nieuniknionych strat ciepła. Aby zniwelować te straty wprowadzono do użycia specjalne podgrzewacze, które uczyniły prace maszyny parowej znacznie bardziej efektywną niż to było na początku. Z czasem także zastosowano silnik o podwójnym rozprężaniu, co jeszcze bardziej poprawiło parametry maszyny.